บทที่ 96: เร่งความคืบหน้าของเกมด้วยตัวเอง

บทที่ 96: เร่งความคืบหน้าของเกมด้วยตัวเอง

รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้า เวินหลิงหลับตาลง ความง่วงถาโถมเข้ามาราวกับกระแสน้ำ จนทั้งร่างค่อยๆ จมดิ่งลงไป

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอรู้สึกว่ามีอะไรนุ่มนิ่มกำลังเดินเหยียบใบหน้าไปมา

สิ่งนั้นเหยียบจมูกเธอครั้งหนึ่ง ก่อนถอยกลับไป แล้วก็กลับมาเหยียบตาเธออีกครั้ง

“อืม?”

เวินหลิงขมวดคิ้ว พลิกตัวหวังจะสลัดสิ่งนั้นออกไป

แต่สิ่งนั้นยังไม่ยอมเลิกรา พอเธอพลิกตัว มันก็กระโดดตามกลับมาอีก

จากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างค่อยๆ งับหูของเธอไว้ ไม่ได้ออกแรงมาก แค่คาบแล้วดึงออกเบาๆ

พอดึงหูข้างหนึ่งเสร็จ มันก็ปล่อยแล้วเปลี่ยนไปอีกข้าง ดึงหูอีกข้างต่อ