บทที่ 76: โชคร้าย

บทที่ 76: โชคร้าย

สามวันต่อจากนั้นผ่านไปอย่างสบายสุดๆ

เวินหลิงใช้ระบบนำทางอัตโนมัติวิ่งเก็บระยะทางทุกวัน ปล่อยมือได้เต็มที่ แค่นอนอยู่ที่เบาะข้างคนขับหรือบนเตียงก็พอ

เธอแค่ลงจากรถเป็นครั้งคราวเพื่อเก็บหีบสมบัติหรือทรัพยากรอะไรทำนองนั้น

อาหารสามมื้อของหลินเซินมาตรงเวลาไม่เคยขาด เขาจะลงขายในตลาดแลกเปลี่ยนตามเวลาอาหารเป๊ะ

เวินเมาเมากินอิ่มดื่มเต็มที่ทุกวัน จากนั้นก็กอดปลายหางของเวินหลิง ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเธอแล้วกรนหลับไป

ม่านข้อความลอยผ่านมุกแซวเป็นครั้งคราว ทั้งหมดล้วนกำลังอิจฉาชีวิตวัยเกษียณแสนสุขของเธอในฐานะ “อันดับสองของกระดาน”

พอถึงช่วงเย็นของวันที่สี่ เวินหลิงก็นอนอยู่บนเตียงในโซนพักผ่อนตามปกติ