บทที่ 65: หิมะหนาทับถม

บทที่ 65: หิมะหนาทับถม

ผ่านไปหลายชั่วโมง ระยะทางประจำวันก็ใกล้จะครบแล้ว เวินหลิงจึงดับเครื่องยนต์

เธอนั่งอยู่บนเบาะคนขับ มองท้องฟ้านอกหน้าต่างที่ค่อยๆ มืดลง

เวินหลิงยืดเส้นยืดสาย ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปในโซนพักผ่อน

เธอกินมื้อเย็นที่หลินเซินนำมาให้ จากนั้นก็ล้างหน้าแปรงฟันแล้วกลับไปนอนบนเตียง

เวินเมาเมาคลอเคลียเข้ามาจากบนหมอน แล้วมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเธอ

เวินหลิงยื่นมือโอบมันไว้ พลิกตัวแล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น หิมะนอกหน้าต่างยังคงตกอยู่

ตอนนี้ถนนที่เดิมเรียบและราบเสมอกันถูกหิมะหนาทับถมจนมิด

เวินหลิงลืมตาขึ้น เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่เห็นมีแต่สีขาวโพลน