บทที่ 63: การพูดคุยของทุกคน

บทที่ 63: การพูดคุยของทุกคน

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เวินหลิงก็ล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอน

ตอนที่เธอกำลังจะหลับทั้งที่ยังงัวเงีย ดวงตาก็เหลือบมองเวินเมาเมาที่อยู่ในอ้อมแขน

เวินเมาเมาหลับไปแล้ว แต่ยังคงกอดศิลาปราณไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ร่างเล็กขยับขึ้นลงเบาๆ พร้อมเสียงกรนแผ่วๆ ดังมาให้ได้ยิน

เวินหลิงยิ้มออกมา ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์……

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเวินหลิงตื่นขึ้นมา เวินเมาเมาก็ตื่นแล้วเช่นกัน

ตอนนี้มันกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างหมอน เลียอุ้งเท้าอย่างกระฉับกระเฉง

หางของมันชูตั้งสูง ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

เวินหลิงยื่นมือไปลูบมัน รู้สึกว่าเวินเมาเมาดูไม่เหมือนเดิมนิดหน่อย แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหนที่แปลกไป