บทที่ 55: สถานีถ่ายลำร้าง

บทที่ 55: สถานีถ่ายลำร้าง

ทั้งสามคนทยอยเดินเข้าไปในม่านแสง แสงจากการส่งตัวค่อยๆ สว่างขึ้น

แสงจ้าทิ่มแทงดวงตา พวกเธอจึงหลับตาลง

เมื่อเวินหลิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่แดนหิมะอีกต่อไป

ทั้งสามยืนอยู่ในพื้นที่ใต้ดินขนาดใหญ่ เหนือศีรษะเป็นโดมโลหะที่มีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่เต็มไปหมด

น้ำแข็งหนาปกคลุมท่อและโครงค้ำที่พาดไขว้กันทั่วบริเวณ ภายใต้แสงสลัว มันสะท้อนแสงเย็นเยียบออกมา

ใต้เท้าเป็นรางเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิม เมื่อเทียบกับรางทั่วไป รางนี้มีระยะห่างระหว่างรางกว้างกว่ารางรถไฟธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด

เช่นเดียวกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ บนผิวรางก็มีน้ำแข็งบางๆ ปกคลุมอยู่ เมื่อเหยียบลงไปจึงเกิดเสียงกรอบแกรบเบาๆ