บทที่ 28: จำนวนคนลดลง

บทที่ 28: จำนวนคนลดลง

เวินหลิงขับต่อไปอีกสิบกว่ากิโลเมตร จนท้องฟ้ามืดสนิท

หญ้าแห้งข้างทางลู่ลงแล้วดีดกลับขึ้นตามแรงลม เสียงลมพัดพาความหนาวเย็นผิดปกติมาด้วย

เธอหาที่โล่งริมทางซึ่งค่อนข้างกว้างแล้วจอดรถ ก่อนดับเครื่องยนต์

เวินหลิงเอนหลังพิงเบาะแล้วบิดขี้เกียจ จากนั้นพับผ้าพันคอผืนหนาที่เพิ่งซื้อมา วางไว้ข้างตัวแล้วจัดให้เรียบร้อย

เธอลูบหินอุ่นที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกอีกครั้ง ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นทำให้รู้สึกสบายใจ

เธอเดินเข้าไปในโซนพักผ่อน แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงดังตุ้บ

เวินหลิงพลิกตัวนอนหงาย หลับตาเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็หลับไป

เช้าวันที่เจ็ด เวินหลิงถูกความหนาวปลุกให้ตื่น