บทที่ 335

บทที่ 335

จากกำแพงเมืองถอยร่นออกมาระยะหนึ่ง

มาถึงเขตที่ค่อนข้างปลอดภัย

หันเต๊กขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ่ยว่า

"ขุนศึกตระกูลหยางมีอาวุธสังหารทรงพลังเหล่านี้ พลสอดแนมของเราไม่อาจออกจากเมืองได้เลย แล้วจะนำสถานการณ์ที่นี่ไปกราบทูลแม่ทัพซู่เฉิงได้อย่างไร?"

บุตรชายทั้งสี่ของเขาต่างมองหน้ากันไปมา

ไม่มีผู้ใดมีแผนการที่ดีเลย

กลับเป็นเกียงเกงที่ยืนอยู่ด้านข้างเสนอแนะขึ้นมาว่า

"ท่านแม่ทัพหัน อาวุธสังหารของขุนศึกตระกูลหยางจะร้ายกาจเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยิงติดต่อกันอย่างไม่หยุดหย่อน ย่อมต้องใช้เวลาในการบรรจุกระสุน สู้ให้ข้าเป็นผู้นำทัพออกจากเมืองเพื่อดึงดูดการโจมตีของขุนศึกตระกูลหยาง จากนั้นท่านแม่ทัพค่อยนำกำลังพลบุกตะลุยออกมาเพื่อทำลายอาวุธสังหารพวกนั้นเสีย!"

ดวงตาของหันเต๊กเป็นประกายขึ้นมา