บทที่ 292

บทที่ 292

พริบตาเดียว

กาลเวลาผ่านไปหนึ่งปีครึ่งแล้ว

บิเจินใช้ชีวิตอยู่ในจวนเทียนปัวอย่างมีความสุขยิ่ง

นางมองชัวเหวินจีและหญิงงามทั้งสี่ประดุจดั่งพี่สาวแท้ ๆ

ผู้คนในจวนเทียนปัวต่างก็มองบิเจินเป็นคนในครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง

บรรดาบ่าวรับใช้ต่างก็มองนางเสมือนเป็นนายหญิงคนหนึ่ง

ตลอดระยะเวลาปีกว่าที่ผ่านมา

หยางเฟิงเองก็มีความสุขไม่แพ้กัน

ทุกวันนอกจากการฝึกยุทธในยามเช้า และจัดการกิจการบ้านเมืองในช่วงครึ่งเช้าแล้ว