บทที่ 287

บทที่ 287

เช่นเดียวกันกับงานเลี้ยงฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์

ฝ่ายหยางเฟิงต่างก็แยกย้ายกันไปด้วยความสุขสำราญ

ทว่าทางด้านเล่าปี่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันมืดมนและหดหู่

ใบหน้าของเขาฉายแววครึ้มอกครึ้มใจอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนที่จะก้าวเท้าออกมาจากจวนของโตเกี๋ยม

เล่าปี่มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสมาโดยตลอด

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูจวนผู้ว่าการมณฑล

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนดั่งเช่นในยามนี้