บทที่ 269

บทที่ 269

สุมาเต๊กโชยื่นมือทำท่าทางผายมือเชิญ

หยางเฟิงหาได้เกรงใจไม่

เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กในลานบ้านอย่างองอาจผ่าเผย

โดยไม่สนใจเลยว่าบนเก้าอี้จะเต็มไปด้วยฝุ่นละออง

ลานบ้านที่อยู่กลางแจ้งย่อมไม่หลงเหลือความมิดชิดเป็นธรรมดา

ยามสายลมพัดโชย ฝุ่นผงก็ปลิวว่อนไปทั่วทุกหนแห่ง

ต่อให้กวาดทำความสะอาดวันละสามรอบก็มิอาจรับประกันได้ว่าลานบ้านจะสะอาดสะอ้าน

ทว่าหยางเฟิงกลับทำราวกับมองไม่เห็น

เขาหย่อนก้นลงนั่งทันที