กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 203
หยางเฟิงท่ามกลางเสียงเพลงทบทิศถิ่นแผ่นดินก้องกังวานจากผู้คนนับหมื่น
นำพากำลังพลออกจากร่มเงาของลกเอี๋ยง
เขากลัวว่าหากตนเองยังคงอ้อยอิ่งอยู่ต่อไป
จะอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา
เขาสามารถเมินเฉยต่อสายตาแปลกประหลาดของเหล่าขุนนางในราชสำนักได้
เขาสามารถเมินเฉยต่อความคิดสกปรกเจ้าเล่ห์เพทุบายของบรรดาเจ้าหัวเมืองได้
กระทั่งความเป็นความตายในการสู้รบกับศัตรูก็ยังเมินเฉยได้เช่นกัน
ทว่าเขากลับไม่สามารถเมินเฉยต่อความคาดหวังอันเปี่ยมด้วยความจริงใจของราษฎรได้
หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้เขายังคงมีความลังเลหลงเหลืออยู่บ้าง