บทที่ 172

บทที่ 172

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของสองอาหลานเตียวเจ

หยางเฟิงซึ่งประทับอยู่บนหลังอาชามังกรนิลยกมือซ้ายที่ว่างขึ้น

ค่อยๆ ชูนิ้วโป้งออกไป

จากนั้นนิ้วโป้งก็ค่อยๆ คว่ำลงทีละน้อย

จนกระทั่งชี้ตรงลงสู่พื้นดิน!

"สามหาว!"

แม้ว่าเตียวสิ้วจะเพิ่งเคยเห็นท่าทางยุคหลังสมัยใหม่เช่นนี้เป็นครั้งแรก

ทว่าเขาก็เข้าใจความหมายของภาษามือสากลนี้ได้ทันที

อดไม่ได้ที่จะตบกำแพงเมืองแล้วแผดเสียงด่าทอด้วยความโกรธ