กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 167
ถูกหยางเฟิงจ้องมองจนรู้สึกขนลุกเล็กน้อย
บัณฑิตวัยกลางคนฝืนยิ้มแห้ง ๆ แล้วเอ่ยว่า "คือว่านะท่านโหว หากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผู้น้อยขอตัวก่อนนะขอรับ"
อยากจะหนีอย่างนั้นหรือ
ไม่มีทางเสียหรอก!
หยางเฟิงอมยิ้มแล้วกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง
มองดูบัณฑิตวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความสนใจ
คิดในใจพึมพำอยู่เงียบ ๆ ว่า
เจ้าช่างแกล้งทำเป็นเก่งเสียจริง!
มิน่าเล่าคนรุ่นหลังถึงบอกว่าเจ้ารู้จักวิธีเอาตัวรอดเป็นยอดดีนัก