บทที่ 138

บทที่ 138

อ้วนเสี้ยวและคณะนำกองกำลังทหารจำนวนมากเร่งรุดมาถึงภายนอกพระราชวังหลวง

พบว่าประตูวังปิดสนิทอย่างหาได้ยากยิ่ง

ต้องรู้ว่าประตูวังหลวงนั้นในยามกลางวันแทบจะไม่ค่อยปิดลง

ทันทีที่ปิดย่อมเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว!

รางสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีผุดขึ้นในห้วงความรู้สึกของอ้วนเสี้ยว

เขาชักกระบี่ออกแล้วตะคอกเข้าไปภายในกำแพงวังด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า: "แม่ทัพใหญ่เล่าอยู่ที่ใด?"

ความเงียบงันยาวนาน

ไร้ซึ่งเสียงขานรับโดยสิ้นเชิง!

อ้วนเสี้ยวเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ