กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 เงารูนเลือนรางปรากฏ หาเบาะแสแห่งเสวียน
รูนนั้นราวกับเปลวไฟปีศาจที่แวบผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน เพียงชั่วพริบตาก็จางหายไป ทว่ากลับประทับรอยลึกไว้ในใจของสวี่ไท่ผิง
เขามองไปยังทิศที่รูนหายลับไป คิ้วขมวดแน่น ความกระวนกระวายอันมิอาจอธิบายได้วนเวียนอยู่ในใจ
“ไท่ผิง เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเสียงนุ่มนวล นิ้วเรียวของนางลูบไล้แก้มของสวี่ไท่ผิงเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
สวี่ไท่ผิงส่ายศีรษะ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตาค่อย ๆ หนักแน่นขึ้น “ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่... ข้ารู้สึกว่ารูนนั้นไม่ธรรมดา ข้าต้องสืบให้รู้ให้ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่”