กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 โล่ทองกลางถ้ำ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า
“ดี” ชายชุดขาวยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปมองชายชุดดำ น้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้า ไสหัวไปได้แล้ว”
ชายชุดดำสีหน้าหมองคล้ำ แต่ไม่กล้าปริปากอีก ได้แต่มองสวี่ไท่ผิงอย่างลึกซึ้ง ก่อนหมุนตัวหายลับไปในความมืดยามราตรี
เมื่อชายชุดดำจากไป บรรยากาศกดดันก็พลันสลายไปด้วย ผู้ดูแลตระกูลไป๋ถอนหายใจยาว เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พลางคิดในใจว่า ในที่สุดก็จบสักที
ทว่าเขายังไม่ทันได้โล่งใจ ก็ได้ยินเสียงเรียบเฉยของชายชุดขาวดังขึ้น “ผู้ดูแลไป๋ เจ้าเองก็ถึงเวลาชดใช้ค่าเสียหายแล้ว”
ผู้ดูแลตระกูลไป๋สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ขาทั้งสองอ่อนล้าทรุดลงคุกเข่า “ท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย! ผู้น้อยรู้ผิดแล้ว!”