บทที่ 305 แจกันประดับ

บทที่ 305 แจกันประดับ

จนงานเลี้ยงใกล้จบ หม่าหร่านถึงสังเกตว่า ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ ไม่มีใครถามชื่อเธอเลยแม้แต่คนเดียว

รอยยิ้มของเธอยังคงพอเหมาะ แต่ลึก ๆ ในใจเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มคาอยู่เบา ๆ จนไม่สบายใจเท่าเดิม

งานเลี้ยงค่ำจบลงแล้ว

ทั้งสองเดินออกจากโรงแรมจินหลิง ลมกลางคืนพัดเข้าปะทะหน้า ไล่ความร้อนกับกลิ่นแชมเปญที่สะสมในห้องจัดเลี้ยงมาตลอดคืนให้จางไป

หม่าหร่านยืนบนขั้นบันได รวบเสื้อโค้ตตรงไหล่ตามสัญชาตญาณ สายตาตกอยู่บนเงาของตัวเองที่ถูกไฟถนนลากยาวตรงปลายเท้า

เธอยืนบนขั้นบันได มองผู้คนที่ทยอยเดินผ่านข้างกายเป็นกลุ่มสองสามคน