บทที่ 300 ยอมทั้งใจทั้งปาก

บทที่ 300 ยอมทั้งใจทั้งปาก

หม่าหร่านยืนอยู่ด้านข้าง มองพนักงานนำกล่องของขวัญสีน้ำเงินเข้มทั้งสามใบใส่ลงในถุงกระดาษพิมพ์โลโก้สีทองทีละใบ มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลคล่องแคล่ว ราวกับคุ้นเคยกับการจัดการสินค้าราคาระดับนี้มานานแล้ว

ออกจากร้านชุดราตรี ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ไฟถนนทอดเงาต้นไม้ริมทางยาวออกไป อากาศเจือความเย็นเฉพาะยามค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ผลิ

เฉาซวี่ไม่ได้ส่งเธอกลับมหาวิทยาลัยทันที แต่เลี้ยวเข้าไปในตรอกเงียบ ๆ แล้วจงใจเลือกร้านอาหารฝรั่งเศสที่ค่อนข้างแพงแห่งหนึ่ง

หน้าร้านไม่ใหญ่ ทางเข้าเป็นประตูไม้สีเข้ม ข้างประตูแขวนป้ายทองแดงขนาดเล็ก ตัวอักษรเรียวบางดูสง่างาม