บทที่ 296 ผิวขาวขึ้นสีชมพู

บทที่ 296 ผิวขาวขึ้นสีชมพู

ทั้งสองไม่ได้ใช้เวลาจัดแจงอะไรนาน หยิบเสื้อคลุมกับโทรศัพท์ ดึงประตูปิด แล้วเฉาซวี่ก็ประคองเธอเดินลงบันได

ไฟเซนเซอร์เสียงในทางเดินสว่างขึ้นทีละชั้น แล้วก็ดับลงทีละชั้น

ทันทีที่ผลักประตูตึกเปิดออก ลมกลางคืนต้นฤดูใบไม้ผลิที่พาความเย็นมาด้วยก็ปะทะใบหน้า

ทั้งสองเดินตามกันออกจากโถงบันได เพิ่งก้าวไปไม่กี่ก้าว ฝีเท้าก็หยุดพร้อมกัน

มีคนนั่งอยู่บนขอบแปลงดอกไม้ใต้ตึก

หลี่เจียเจี๋ยนั่งหันหลังให้พวกเขา คาบบุหรี่ไว้ในปาก ปลายบุหรี่สว่างวาบแล้วมืดลงในราตรี

ที่เท้าของเขามีก้นบุหรี่กว่าสิบมวนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นปูน ข้าง ๆ ยังมีเบียร์ขวดหนึ่งที่ดื่มไปเกินครึ่งแล้ว