กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 290 ทำไมกันนะ
ความมืดยามค่ำค่อย ๆ แผ่เข้ามาจากนอกหน้าต่างกระจกเต็มบานทีละน้อย โอบคลุมทั้งเมืองไว้ในแสงสนธยาอันนุ่มนวล
ห้องรับแขกในห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่ เลขที่ 9 ถนนฉางเจียงสว่างด้วยแสงไฟสีเหลืองอุ่น โต๊ะอาหารถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม และในอากาศยังหลงเหลือกลิ่นหอมจากมื้ออาหาร
สวี่หย่าฉิงเก็บกวาดในครัวเสร็จเป็นคนสุดท้าย เธอถอดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้ แล้วถือจานผลไม้ที่เพิ่งหั่นเดินออกมา
เธอวางผลไม้ลงกลางโต๊ะชาเบา ๆ ก่อนนั่งหลังตรงอย่างเรียบร้อยบนโซฟาเดี่ยวด้านข้าง
หม่าหร่านกอดหมอนอิงขดตัวอยู่มุมซ้ายสุดของโซฟาตัวยาว งอขาทั้งสองขึ้นบนเบาะ พลางถือรีโมตเลื่อนดูเมนูโทรทัศน์ไปมา