บทที่ 252 กลับจินหลิง

บทที่ 252 กลับจินหลิง

หวังฉิงยืนสง่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่มารอรับผู้โดยสาร ท่าทางดูน่าเกรงขาม

พอเห็นเขาเดินออกมา เธอก็ยกคางขึ้นเล็กน้อยแทนคำทักทาย

เฉาซวี่เดินเข้าไปหา ไม่รอให้เธอเอ่ยปากก็กางแขนออก ดึงเธอเข้ามากอดเต็มอ้อมแขน

หวังฉิงไม่ทันตั้งตัวกับอ้อมกอดนั้น ตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนแก้มจะขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

เธอลนลานตบหลังเขาหนึ่งที "นายทำอะไรน่ะ... คนข้างนอกมองกันตั้งเยอะ!"

เฉาซวี่ปล่อยเธอ น้ำเสียงเจือรอยยิ้มหยอกเย้า

"งั้นหมายความว่าพอกลับบ้านแล้วจะทำตัวโจ่งแจ้งได้สินะ? คืนนี้ฉันไปนอนที่อพาร์ตเมนต์พวกเธอละกัน แล้วก็นอนในห้องนอนด้วย"