กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 242 ใจแข็งดุจหิน
แปดวัน กว่าสองพันกิโลเมตร จากหย่าอันถึงลาซา ข้ามภูเขาและสันเขามาตลอดทาง ในที่สุดตอนนี้ก็มาถึงปลายทางแล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าจะจัดการเรื่องกินอยู่เอง หาโรงแรมดี ๆ พักสักแห่ง ไม่คิดเลยว่าพออยู่กับคนกลุ่มนี้แล้วจะเข้ากันได้ดีเกินคาด ตลอดทางจึงไม่เคยแยกตัวออกจากกลุ่ม
ฉีฉีลงจากที่นั่งข้างคนขับ เดินมาหยุดยืนข้างเขา แล้วเงยหน้ามองไปทางพระราชวังโปตาลาเช่นกัน เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดเบา ๆ ว่า "ถึงจริง ๆ แล้ว"
เฉาซวี่ละสายตากลับมา หันมองเธอแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ใช่ ถึงเวลาบอกลากันแล้ว ฉันคงไม่ไปเที่ยวกับทุกคนต่อ จากนี้ฉันจะเที่ยวคนเดียวแล้ว บ๊ายบาย"
ฉีฉีกอดเขา "เราจะได้เจอกันอีกไหม?"