บทที่ 236 ปลอดโรคไร้ภัย

บทที่ 236 ปลอดโรคไร้ภัย

เฉาซวี่ไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย ก้มหน้าก้มตากินคำโต ๆ พอข้าวในชามหมด เสิ่นฮุ่ยหมิ่นก็ยื่นมือมารับไปเงียบ ๆ แล้วตักข้าวเพิ่มให้อีกชาม

เขากินรวดเดียวถึงสามชาม แม้แต่ข้าวตังก้นหม้อส่วนสุดท้ายก็ถูกขูดใส่ชามของเขาจนหมด เขาจึงค่อยวางตะเกียบลงทั้งที่ยังรู้สึกไม่หนำใจ

เสิ่นหนิงหนิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองเขาทำตัวราวกับไม่ใช่คนนอกเลยสักนิด แล้วอดกระซิบกับพี่สาวไม่ได้ว่า "พี่ เขากินเก่งจริง ๆ เลยนะ"

เสิ่นฮุ่ยหมิ่นไม่ได้ตอบ เพียงยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนก้มหน้าคีบผักใส่ชามตัวเอง