บทที่ 228 ขับรถอย่างปลอดภัย

บทที่ 228 ขับรถอย่างปลอดภัย

เมื่อราตรีเข้าปกคลุมเต็มที่ แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องนั่งเล่นทอดเต็มพื้น เสียงถุงช็อปปิงเสียดสีกับเสียงค้นของเบา ๆ จากในห้องนอนสอดประสานกัน ราวกับภาพชีวิตธรรมดาที่สุดและชวนให้ใจอบอุ่นที่สุดภาพหนึ่งของเมืองนี้

เฉาซวี่ยืนอยู่ที่เดิม ก้มมองเสื้อแจ็กเก็ตอาร์คเทอริกซ์สายทหารสองชุดที่พับเรียบร้อยบนโซฟา ปลายนิ้วลูบผ่านผ้าสีเขียวเทาเข้ม พลันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

การมีใครสักคนคอยวิ่งวุ่นเป็นธุระให้ รู้ว่าเขาจะไปไกลแค่ไหน จะไปนานเท่าไร แล้วเงียบ ๆ เตรียมของจำเป็นทุกอย่างไว้ให้—ความรู้สึกแบบนี้มีน้ำหนักยิ่งกว่าของขวัญใด ๆ