บทที่ 184 หวังเจี๋ย จอมพเนจร

บทที่ 184 หวังเจี๋ย จอมพเนจร

สวี่เนี่ยนเนี่ยนเดินมาที่ขอบบ่อ ก้มตัวเข้าใกล้เฉาซวี่ มือขยับไปแตะเบา ๆ ใต้น้ำ แล้วลดเสียงถาม "ที่รัก ให้ฉันช่วยคลายหน่อยไหม?"

เฉาซวี่มองเธอแวบหนึ่ง "ไม่ต้อง เธอยิ่งช่วยยิ่งยุ่ง เข้าไปเถอะ เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น"

สวี่เนี่ยนเนี่ยนไม่ยืนกราน เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วเหยียบขั้นบันไดขึ้นฝั่ง รอยเท้าเปียกทิ้งเป็นทางยาวบนแผ่นหิน

พอเดินถึงประตู เธอหันกลับมา "งั้นนายรีบหน่อยนะ พวกเรารอกินข้าวพร้อมนายอยู่"

เฉาซวี่พยักหน้า พิงขอบบ่ออยู่คนเดียว เงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาขาวพักหนึ่ง จนความร้อนรุ่มในร่างค่อย ๆ สงบลง จึงลุกขึ้นคลุมผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าบ้าน