บทที่ 161 ถ้าตอนนั้นเราไม่เลิกกัน

บทที่ 161 ถ้าตอนนั้นเราไม่เลิกกัน

มื้อเย็นเป็นซุนเมิ่งหานที่สั่งอาหาร

เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวของโรงแรม ผมยาวยังเปียกหมาด นั่งขัดสมาธิอยู่ริมเตียง มือเลื่อนแอปสั่งอาหารอยู่นาน แต่ไม่ว่าจะเลื่อนไปทางไหนก็มีแต่ร้านที่กินจนชิน สุดท้ายจึงยื่นโทรศัพท์ให้เฉาซวี่

"พี่ซวี่ ลองดูหน่อยว่าอยากกินอะไร ฉันไม่รู้ว่ารสปากพี่เปลี่ยนไปหรือยัง"

เฉาซวี่รับโทรศัพท์มา เลื่อนหน้าจอผ่าน ๆ สองสามทีแล้วขมวดคิ้วน้อย ๆ

ร้านบนหน้าจอมีทั้งปิ้งย่าง หม่าล่าทัง ไก่ตุ๋นซอสเหลือง ไก่ทอด และแฮมเบอร์เกอร์ ของที่เมื่อก่อนเคยรู้สึกว่าน่ากิน ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอยากแตะขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ไม่ใช่เพราะทำตัวเรื่องมาก เขาแค่ไม่ค่อยอยากกินจริง ๆ