บทที่ 158 คุยจนบ้านแทบหมดตัว

บทที่ 158 คุยจนบ้านแทบหมดตัว

สองคาบเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ห้องเรียนก็อื้ออึง นักศึกษาจับกลุ่มกันเก็บของแล้วทยอยออกไป

เฉาซวี่ปิดตำรา กำลังจะลุกขึ้น หางตาก็เหลือบเห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู

จินหลิงในช่วงหนาวจัดเย็นยะเยือกบาดผิว

เธอสวมเสื้อขนเป็ดตัวสั้นสีขาวนวล ตรงคอเสื้อเผยผ้าพันคอสีเทาอ่อนออกมาช่วงหนึ่ง ท่อนล่างเป็นกางเกงเลกกิ้งบุขนสีดำกับรองเท้าบู๊ตมาร์ตินสีน้ำตาล ยิ่งขับให้สองขาเรียวยาวตรง

ผมดัดเป็นลอนใหญ่สบาย ๆ ปล่อยสยายบนไหล่ เมกอัพประณีต สันจมูกโด่ง ริมฝีปากแต่งด้วยสีชาดำที่กำลังได้รับความนิยม

เธอยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ราวกับภาพแฟชั่นที่ผ่านการรีทัชมาอย่างพิถีพิถัน