กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 122 ยั่วโมโหพี่หวัง
เฉิงหยางตกใจจนรีบหดคอ ถอยหลังพร้อมโบกมือทั้งสองข้างรัว ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัวจากใจจริง เขาร้องห้ามเสียงขมขื่น
“อย่า ๆ ๆ พี่หวัง ผมไม่กล้าขึ้นเวทีไปให้พี่ซ้อมหรอก!”
แล้วเขาก็หันมาเตือนเฉาซวี่ด้วยความหวังดี “รุ่นน้อง ฉันขอเตือนจากใจจริงเลยนะ นายก็อย่าไปซ้อมมวยกับพี่หวังเด็ดขาด เธอชกเจ็บมาก ครั้งก่อนฉันใจอ่อนขึ้นไปซ้อมกับเธอแค่สามนาที แขนช้ำปวดอยู่ตั้งสามวัน ยกมือยังลำบาก”
เฉาซวี่ได้ยินแล้วแสร้งหัวเราะหึอย่างดูแคลน ในใจรู้ดีว่าจุดที่หวังฉิงรับไม่ได้ที่สุดคือผู้ชายที่ดูถูกผู้หญิง เขาจึงตั้งใจแทงตรงจุดนั้นแล้วหาเรื่องยั่วต่อ