บทที่ 37 ดึงเชิงกันถึงขีดสุด 1

บทที่ 37 ดึงเชิงกันถึงขีดสุด 1

วันรุ่งขึ้นช่วงกลางวัน เฉาซวี่ยังคงไปเข้าเรียนตรงเวลาเช่นเคย ระหว่างอยู่ในห้องเรียน สีหน้าของเขาสงบนิ่ง บางครั้งก็ก้มตอบข้อความสองสามฉบับ ส่วนเวลาที่เหลือดูราวกับกำลังตั้งใจฟังบรรยาย

ทันทีที่กริ่งเลิกเรียนช่วงบ่ายดังขึ้น เฉาซวี่ก็เก็บของ ก่อนพาสวี่เนี่ยนเนี่ยนไปกินข้าวที่ร้านอาหารส่วนตัวใกล้มหาวิทยาลัย ระหว่างมื้อ เขาคอยคีบอาหารให้เธออย่างอ่อนโยน ฟังเธอบ่นเรื่องจุกจิกในหอพัก และรับมือทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ ไม่เพียงไม่ทำให้สวี่เนี่ยนเนี่ยนสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่ยังรักษาบรรยากาศคลุมเครือระหว่างทั้งคู่ไว้ได้อย่างมั่นคง