เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Ego Detector
ตอนที่ 242 ประจันหน้า 3
เมฟอยู่ตรงใจกลางหว่างคิ้วของเกราะพ่อมด เลือดเนื้อทั่วร่างเผาไหม้จนเหือดแห้ง น้ำเสียงของนางเย็นเยียบและบ้าคลั่ง
“หอคอยขาวของข้าตั้งอยู่มาหลายแสนปี คุมกฎเกณฑ์เวทมนตร์นับไม่ถ้วน เจ้าที่เป็นแค่เทพทางลัดริอ่านจะมาลบหลู่ได้อย่างไร”
พริบตาต่อมา เกราะพ่อมดต้องห้ามก็แผ่พลังคลุมท้องฟ้ากว้างร้อยลี้ ฝ่ามือยักษ์หอบเอาอักขระโบราณเต็มฟ้า ซัดเข้าใส่มาร์ตินอย่างดุดันด้วยพลังสะกดข่มที่พร้อมบดขยี้ขุนเขาสายน้ำ
ลมฝ่ามือพัดผ่านที่ใด มิติก็พังทลายเป็นชั้นๆ พลังเวทที่ลอยเคว้งถูกสูบจนเกลี้ยงในทันที ผืนดินแตกแยกเป็นห้วงเหวลึกนับพันลี้ แม้แต่รอยแยกที่เหลืออยู่ในแดนประจิมยังสะเทือนอย่างรุนแรงจากพลังฝ่ามือนี้
นี่คือการโจมตีด้วยเวทมนตร์ระดับมิติอย่างแท้จริง เทียบไม่ได้กับมนตร์โบราณก่อนหน้านี้เลยสักนิด
สายตามาร์ตินเคร่งขรึม ไม่ได้พึ่งพาแค่อาณาเขตเพื่อตั้งรับเฉยๆ อีกต่อไป
เขาเปิดอาณาเขตระบบเต็มกำลัง แสงสีทองแห่งเทวะแผ่คลุมฟ้าดิน กลายเป็นปราการแดนเทพที่จับต้องได้ พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือยักษ์ของเกราะพ่อมดตรงๆ
ตูม...
ฟ้าดินระเบิดออก