เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Ego Detector
ตอนที่ 164 เข้าพบองค์หญิง
สองวันต่อมา ณ ป้อมปราการน้ำแข็ง
องค์หญิงลิลิธเริ่มหมดความอดทนแล้ว
นางยังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่เดิมทีควรเป็นของเกว็นที่ 1 เส้นผมยาวสีเทาเงินทิ้งตัวลงมา ปลายนิ้วควงมีดสั้นที่แกะสลักขึ้นจากผลึกดำห้วงเหวเล่นไปมา
มีดสั้นหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วของนาง ทุกครั้งที่หยุดลง ก็จะทิ้งรอยกรีดลึกไว้บนที่วางแขนของบัลลังก์รอยแล้วรอยเล่า
เกว็นที่ 1 ยืนอยู่ด้านล่าง สีหน้าบึ้งตึงมืดมนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากห้ามปราม
“สองวันแล้ว”
ลิลิธพูดขึ้นมาลอยๆ เสียงเบาเหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง แต่อุณหภูมิภายในห้องโถงกลับดิ่งฮวบลงทันที
“มาร์ควิสตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กลับกล้าให้ข้ารอถึงสองวัน โรเกว็น ขุนนางในราชอาณาจักรวาเลนของพวกนาย... วางท่าใหญ่โตกันขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ”