ตอนที่ 3 อดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่ 3 อดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์

ตาเฒ่าบาเรนถูกคำว่า “ขี้โม้” ยั่วจนหน้าแดงก่ำ เปลวไฟลุกวาบขึ้นในดวงตาฝ้าฟางทันที เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น โต๊ะไม้ส่งเสียงโครมคราม ถ้วยชามสั่นสะเทือนตามไปด้วย

“ผายลมเถอะ!”

เขาตะคอกลั่น น้ำเสียงแหบพร่าด้วยความเดือดดาล

“เมื่อก่อนข้าเป็นถึงอัศวินขั้นเขตศักดิ์สิทธิ์ ดาบเดียวก็ผ่ากะโหลกสัตว์อสูรขั้นเขตศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว แม้แต่แกรนด์ดยุกมงแคลร์เจอหน้าข้ายังต้องนับพี่ถือข้า ถ้าไม่ใช่เพราะ... ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คำสาปบัดซบนั่นละก็!”

พอพูดถึงคำว่า “คำสาป” เสียงของเขาก็พลันแผ่วต่ำลง เต็มไปด้วยความเคียดแค้นฝังลึก มือซ้ายสั่นเทาหนักกว่าเดิม แทบจะบดขยี้แก้วไม้ในมือให้แหลกคามือ

“คำสาปนั่นทำให้ข้าสูญเสียพลังทั้งหมดไปในชั่วข้ามคืน แม้แต่จะถือดาบยังทำแทบไม่ไหว”