เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 946 รวมเป็นหนึ่ง
-----------------------------------------
ปราณกระบี่นับร้อยล้านสายพุ่งทะยานพร้อมกัน ราวกับดอกบัวกระบี่ที่ขวางกั้นอยู่กลางสุญตา ย้อมผืนฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีเงินเย็นเยียบ
เทพมารกระบี่ฟาดกระบี่เบิกฟ้าหนึ่งครา พลังอำนาจมหาศาลแห่งเขตแดนเสี่ยฉางถาโถมเข้าใส่ บีบให้กู้มิ่งต้องถอยร่นไปไกลนับพันวา
กู้มิ่งยกกระบี่ราชาแห่งมวลมนุษย์ขึ้นขวางไว้เบื้องหน้า ตัวกระบี่สั่นสะท้านไม่หยุด ร่างของเขากรีดผ่านสุญตาจนเกิดรอยแยกยาวเหยียด กว่าจะประคองร่างให้มั่นคงได้
“โกรธเคืองงั้นหรือ? สิ้นหวังงั้นหรือ?”
เทพมารกระบี่ไม่ได้ไล่ตาม เพียงยืนหยัดอยู่กลางสุญตา เบื้องหลังมีมรรคกระบี่แห่งจักรวาลลอยล่อง ราวกับข้ารับใช้ที่กำลังก้มหัวให้
สุ้มเสียงที่ดังกังวานประหนึ่งกระบี่นับหมื่นเล่มแผดร้องนั้น แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันโดยไม่คิดปิดบัง
“ข้ารู้ว่าเจ้าสัมผัสได้ถึงจุดจบของบรรพชนเต็ญหมิงแล้ว แต่แล้วอย่างไร? เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”
เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ราวกับกระบี่สวรรค์ที่กำลังมองลงมายังจักรพรรดิมดปลวก รอยยิ้มยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ