เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 886 เส้นทางอันโดดเดี่ยว
-----------------------------------------
บนใบหน้าที่ไร้เครื่องหน้าของอสูรพันมายา กลับปรากฏร่องรอยความเคร่งขรึมขึ้นมา “ท่าน ข้าน้อยกังวลว่าขุมอำนาจที่ถูกภูตผีพิสดารแต่กำเนิดกัดกินไปแล้วนั้น จะแอบขัดขวางการจัดตั้งพันธมิตร ฝ่ายศัตรูซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด แต่พวกข้ากลับเปิดเผยตัว ย่อมไม่เป็นผลดีต่อพวกข้า”
คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้อง ต่างรู้สึกว่าการกระทำนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนัก
กู้มิ่งกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะส่ายหน้า
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าหนักแน่น “นี่คือสิ่งที่ข้าไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในยามนี้ภูตผีพิสดารแต่กำเนิดซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ส่วนสรรพชีวิตในโลกเซียนกลับอยู่บนที่แจ้ง ผู้บริสุทธิ์มากมายถูกภูตผีพิสดารแต่กำเนิดกัดกินไปโดยไม่รู้ตัว ฝ่ายศัตรูซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด แต่พวกข้ากลับเปิดเผยตัว ย่อมไม่เป็นผลดีต่อพวกข้า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน มือไพล่หลัง สายตาทอดมองออกไปยังผืนฟ้าอันไร้สิ้นสุดนอกตำหนัก “ในเมื่อเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันอยู่แล้ว จะมีอะไรไม่เหมาะสม? วังสวรรค์คือเจ้าเหนือหัวแห่งโลกเซียน ในเมื่อเป็นผู้บัญชาการสามพันดินแดนเซียน ย่อมต้องปกป้องสามพันดินแดนเซียน สรรพชีวิตย่อมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าศัตรูของพวกเขาคือใคร ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องให้พวกเขาตายอย่างกระจ่างแจ้ง”