เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 872 ค้นหาต้นกำเนิด
-----------------------------------------
จางจืออีรู้สึกเบื่อหน่ายจนไม่มีอะไรทำ จึงเริ่มหาเรื่องชวนคุยอีกครั้ง “เสี่ยวจู๋ เจ้าในตอนนี้สามารถดึงพลังอำนาจออกมาได้กี่ส่วนกัน?”
หยวนจู๋ชะงักฝีเท้า มุมปากกระตุกวูบ
เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่รู้กี่ปี กลับถูกนักพรตน้อยผู้นี้เรียกขานว่าเสี่ยวจู๋ หากไม่ใช่เพราะตนเป็นคนใจเย็น คงได้สั่งสอนอีกฝ่ายไปแล้ว
หยวนจู๋สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยเรียบๆ “พลังอำนาจระดับเซียนแท้กระมัง... ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าใดนัก”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนปรายตามองจางจืออี “สหายเต๋า แม้ข้าจะจำแลงกายได้ไม่นาน แต่นับว่ามีอายุขัยยาวนานกว่าท่านบรรพชนก่อตั้งของเจ้าเสียอีก จงให้เกียรติกันบ้าง”
จางจืออีเบะปากอย่างไม่ใส่ใจ “พูดจาเช่นนี้ ใครจะไปรู้ว่าใครอยู่มานานกว่ากัน ไม่พอใจหรือ? อยากลองประมือกันสักคราไหม?”
หยวนจู๋โกรธจนต้องถลกแขนเสื้อ ลวดลายใบไผ่บนชุดคลุมกระบี่ไผ่เขียวเปล่งประกายจางๆ คิดจะสั่งสอนอีกฝ่ายให้รู้สำนึกจริงๆ
พู่หลิงจื่อเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสอง พลางประสานมือ “อมิตาภพุทธ! สหายเต๋าทั้งสอง การประนีประนอมย่อมประเสริฐที่สุด!”