เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 859 สองเส้นทาง
-----------------------------------------
จากนั้นศิษย์อาจารย์ทั้งสองก็สนทนาถึงเรื่องราวในอดีตของวังสวรรค์
เชว่หลิงจื่อกล่าวถึงตำนานของจักรพรรดิมหาปุโรหิต กล่าวถึงความยิ่งใหญ่ของเจ้าแห่งวังสวรรค์ กล่าวถึงที่มาของสามพันดินแดนเซียน และกล่าวถึงตำนานของเทียนจุนล่วนกู่
สุ้มเสียงของเขาต่ำทุ้มและดูห่างไกล ราวกับกำลังบอกเล่าประวัติศาสตร์ที่ถูกกาลเวลาฝังกลบไว้
“วังสวรรค์มีความผิด”
เชว่หลิงจื่อสรุปทิ้งท้ายด้วยแววตาลุ่มลึก
“ทว่าคุณูปการนั้นมีมากกว่าความผิด หากปราศจากวังสวรรค์ สามพันดินแดนเซียนคงแตกสลายไปนานแล้ว หมื่นเผ่าคงฆ่าฟันกันไม่หยุดหย่อน พวกที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน พวกที่โลภโมโทสัน และพวกที่เห็นชีวิตสรรพสัตว์เป็นเพียงจักรพรรดิมดปลวก อย่างน้อยวังสวรรค์ก็ยังขีดเส้นกรอบให้คนเหล่านั้นไม่ให้กระทำเกินเลยไปมากนัก”
กู้มิ่งนิ่งเงียบ เขานึกถึงคำพูดของจักรพรรดิมหาปุโรหิต นึกถึงความเชื่อที่เขาเคยยึดมั่นอย่างหมดใจ พลันรู้สึกสับสนขึ้นมาครามครัน
เขารู้ดีว่าระหว่างขาวกับดำนั้นยังมีสีเทาอยู่ ทว่าในยามที่ตนเองต้องมายืนอยู่ ณ ทางแยกนี้ เขากลับแยกไม่ออกว่าเส้นทางใดกันแน่ที่เป็นเส้นทางที่ถูกต้อง หรือบางที... พวกเขาอาจไม่มีใครผิดเลย