เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 854 พู่หลิงจื่อ
-----------------------------------------
แสงสีทองนั้นไม่บาดตา ทว่ากลับอบอุ่นดุจแสงอาทิตย์ยามต้นฤดูใบไม้ผลิ เปรียบเสมือนอ้อมกอดที่โอบอุ้มสรรพสิ่งเอาไว้
มันบังเกิดขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหน้ากู้มิ่ง แปรเปลี่ยนเป็นม่านแสงสีทองห่อหุ้มร่างเขาไว้จนมิด
การโจมตีเต็มกำลังของราชันเซียนเฮ่าหยวนและเหล่าราชันเซียนอีกเกือบพันตนกระแทกลงบนม่านแสงนั้น ทว่ากลับไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีคลื่นพลังตกค้าง แม้แต่เสียงใดๆ ก็มิได้บังเกิด
พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวที่มากพอจะทำให้ความพินาศบังเกิดแก่ดินแดนใหญ่ กลับหายวับไปในแสงสีทองนั้นอย่างเงียบเชียบดุจก้อนดินเหนียวที่จมลงสู่ห้วงสมุทร
ราวกับหิมะที่ร่วงหล่นลงบนน้ำอุ่น ราวกับหยดน้ำที่หยดลงสู่มหาสมุทร ราวกับฟองอากาศที่แตกสลาย