เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 844 เจ้าเซียนหย่วนเอ๋อผู้เกรี้ยวกราด
-----------------------------------------
ชายชราเดินโซเซถูกนำตัวเข้ามาในตำหนักตุลาการ
บรรดาผู้บำเพ็ญจากขุมอำนาจต่าง ๆ ที่เฝ้าจับตาดูอยู่ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง
“นั่นใครกัน? เหตุใดจึงปล่อยให้มันเข้ามาฟ้องร้องที่นี่ได้?”
“ข้าก็ไม่ทราบ พวกข้าปิดตายเส้นทางเข้าสู่ที่นี่ไว้หมดสิ้นแล้ว ทั้งยังวางอาคมกักขังไว้แน่นหนา แม้แต่สรรพชีวิตใดก็ไม่อาจเข้าใกล้ แม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินเล็ดลอดเข้ามาไม่ได้ แล้วคนผู้นี้ปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?”
“บัดซบ... พลาดไปจนได้! หรือว่าตำหนักตุลาการจะจัดฉากขึ้นเอง?”
“ก็เป็นไปได้ หึ เปิ่นจั้วอยากรู้นักว่ากู้มิ่งจะเล่นลูกไม้ใดได้อีก”
บางคนแค่นหัวเราะ บางคนนิ่งเงียบ บางคนลอบส่งข่าว
ทว่าไม่มีใครกล้าบุ่มบ่าม เพราะนั่นคือหน้าตำหนักตุลาการ