เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 842 ภายใต้กระแี่ยธารแห่งยุคสมัย เดินสวนกระแสเชี่ยว
-----------------------------------------
กู้มิ่งฟังแล้วส่ายหน้าอย่างมั่นคง
แววตานั้นกระจ่างใสและเปิดเผย ไม่มีร่องรอยความหวั่นไหวแม้แต่น้อย “ความตายนั้นไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือการละทิ้งความยึดมั่นของตน การตายเพื่อศรัทธา การตายเพื่ออุดมการณ์ ตายไปโดยไร้ซึ่งความเสียดายต่างหาก”
ซิงฟ่างนิ่งเงียบ เขามองดวงตาที่มั่นคงจนเกือบจะดื้อรั้นของกู้มิ่งแล้วหลุดขำออกมา
ในเสียงหัวเราะนั้นมีความซับซ้อน ความจนใจ ความยกย่อง และความโศกเศร้าที่ยากจะบรรยาย
สุดท้าย ทุกอย่างก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจยาว
“ช่างเถิด ข้ารู้ว่าคงเกลี้ยกล่อมเจ้าไม่ได้ เจ้ากับมหาปรมาจารย์ศิษย์พี่ใหญ่ กับท่านอาจารย์ กับคนผู้นั้น กับสำนักชิงเฉิง กับสุ่ยฉางเทียน ล้วนเป็นคนประเภทเดียวกัน พวกเจ้า...”
เขาหลับตาลง เสียงทุ้มต่ำ “ล้วนเป็นผู้เข้าสู่สภาวะมารด้วยความดื้อรั้น เป็นพวกคนบ้ากันทั้งสิ้น”
ลืมตาขึ้น ซิงฟ่างเดินช้าๆ ออกไปนอกโถง