เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 813 ถูกผิดแพ้ชนะ สุดท้ายล้วนว่างเปล่า
-----------------------------------------
กู้มิ่งระงับความสั่นไหวในใจไว้ พลางยิ้มบางแล้วเอ่ยถาม
“หากเจ้าบอกข้าว่าเจ้าเป็นใคร ข้าก็จะบอกคำตอบที่เจ้าต้องการให้”
ชายชรานิ่งอึ้งไปเล็กน้อย คล้ายพบเรื่องน่าสนใจหรือของเล่นชิ้นใหม่ จึงกวาดสายตามองกู้มิ่ง
ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาจึงแหงนหน้าหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ
“ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนใจ น่าสนใจนัก ข้าลืมไปเสียสนิทว่ากาลเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วที่ไม่มีสรรพชีวิตใดกล้าต่อรองกับข้าเช่นนี้ เจ้าช่างน่าสนใจนัก ดูท่าเจ้าจะไม่กลัวตายกระมัง?”
กู้มิ่งแม้จะถูกดาบสวรรค์เปลวเพลิงเสียบร่างจนปราณชีวิตเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แต่เขากลับไม่นำพา
เขาไหวไหล่พลางกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ก็แค่ความตาย มีอะไรต้องกลัว? ตายไปแล้วก็แค่กลับมามีชีวิตใหม่”
ชายชราแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “เจ้ามันเป็นเจ้าเด็กบ้าจริงๆ น่าสนใจไม่เบา”