เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 807 ความจริง
-----------------------------------------
เมื่อกลิ่นอายของพวกเขาเลือนหายไปจนหมดสิ้น กู้มิ่งก็หมุนตัวกลับ สายตากวาดมองภาพวาดแห่งกาลเวลาที่ไหลเวียนอยู่ภายในตำหนัก
มือยกขึ้นช้าๆ จิตสำนึกเคลื่อนไหว ภาพวาดเหล่านั้นคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นชักนำให้หลุดลอกออกจากผนังตำหนัก กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้ามารวมกันในฝ่ามือของเขา
ลำแสงแต่ละสายคืออดีตที่เกิดขึ้นจริง ภาพวาดแต่ละภาพคือคำให้การที่สรรพชีวิตในขุมนรกโลหิตนับพันล้านใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อจารึกไว้
แสงสว่างรวมตัวกันจนกลายเป็นศิลาเวลาที่ใสกระจ่าง
ภายในศิลานั้นมีทั้งความรุ่งโรจน์ของลานมรรคเทียนจุนโลหิต ความโหดเหี้ยมจากการรุกรานของกองทัพใหญ่แห่งวังสวรรค์ ความโศกเศร้าของเหล่าวีรชนที่สู้จนตัวตายโดยไม่ถอยหนี และความอยุติธรรมที่เทียนจุนโลหิตถูกกักขังและใส่ร้าย ทุกความจริงล้วนรวมอยู่ในนั้น
กู้มิ่งกำศิลาเวลาไว้แน่น หมุนตัวกลับแล้วทอดสายตามองออกไปนอกตำหนักหลักอย่างสงบนิ่ง
ณ ที่แห่งนั้น ผู้บำเพ็ญนับพันล้านกำลังจ้องมองมาด้วยความโลภและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่จากนอกเขตอาคม
"ไปเถอะ เรื่องตลกฉากนี้ควรจบลงเสียที"