เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 800 สู่สุสาน
-----------------------------------------
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ประตูโลหิต โลกธาตุพลันหมุนคว่ำ แสงสีเลือดสาดซัดไปทั่ว
กู้มิ่งรู้สึกเพียงเบื้องหน้าพร่าเลือน ราวกับกำลังทะลวงผ่านมิติกาลเวลาอันไร้สิ้นสุด เสียงโหยหวนของสรรพชีวิตและเสียงกลองศึกดังก้องกังวานอยู่ข้างหู
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทัศนวิสัยก็กลับมาแจ่มชัด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาล้วนเป็นซากปรักหักพังสีเลือด
ทั้งสองยืนอยู่บนซากดวงดาวขนาดมหึมา
เบื้องล่างคือแผ่นดินที่แตกสลาย รอยแยกนั้นลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ในร่องลึกมีลาวาแดงฉานไหลริน ส่งกลิ่นอายแห่งความตายและความเสื่อมสลายคละคลุ้ง
เงยหน้ามองขึ้นไป บนสุญตามีซากสัตว์ร้ายลอยเคว้งคว้างอยู่มากมาย บางร่างใหญ่โตดุจดวงดาว กระดูกมังกรหักสะบั้น ปีกป่นปี้
บางร่างสูงตระหง่านดุจขุนเขา เกล็ดหลุดร่อน เนื้อหนังแห้งกรัง