กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 781 เจตจำนงกระบี่หนึ่งสาย สยบกาลนาน
-----------------------------------------
ม่านตาของมหาปุโรหิตหดวูบ ในดวงตาที่บรรจุไว้ซึ่งสรรพสิ่งนั้น บัดนี้ปรากฏความยำเกรงอย่างแท้จริงขึ้นเป็นครั้งแรก!
เขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร่างเวทที่เคยสูงส่งเหนือใครกลับสั่นสะท้านขึ้นในชั่วขณะนี้!
“เป็นไปได้อย่างไร...”
เขาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“เหตุใดร่องรอยของเขาจึงยังคงมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้? ร่องรอยของเขาควรจะถูกกาลเวลาฝังกลบ ควรจะถูกยุคสมัยกัดกร่อนไปนานแล้ว...”
เมื่อมองไปยังเงาร่างเลือนราง มองไปยังกล่องกระบี่โบราณ และมองไปยังเสียงกระบี่คำรามที่ยังคงก้องกังวาน ความหนาวเหน็บสุดจะหยั่งถึงก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ