กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 775 อย่าหันกลับมามอง
-----------------------------------------
ราชันเซียนสังหารโลหิตเงยหน้าขึ้น สายตาทอดผ่านสุญตาอันแดงฉานไปตกอยู่บนร่างของจวินเนี่ยนเซิง
เขาแค่นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะกลับกังวานใสอย่างน่าประหลาด
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
เขาพึมพำกับตนเอง
“ที่แท้นี่คือพละกำลังที่พวกเจ้าสั่งสมมาตลอดสามล้านปี”
ผู้สังหารโลหิตพ่นปราณขุ่นออกมาสายหนึ่ง ก่อนจะวางง้าวเลือดพาดไว้ข้างกาย
เบื้องหลัง อัคคีแห่งมรรคปะทุขึ้นอย่างรุนแรง แผดเผาทั่วสวรรค์หมื่นโลก
เปลวเพลิงอัคคีเหล่านั้นคือมรรคาของเขา คือผลึกแห่งการบำเพ็ญตลอดชีวิต ยามนี้ถูกเขาสุมไฟจนหมดสิ้น กลายเป็นนิมิตทะเลโลหิตอันไร้ขอบเขต