กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 767 สงครามโลหิต
-----------------------------------------
ราชันเซียนสังหารโลหิตเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา ยกง้าวโลหิตในมือขึ้นสูง!
ง้าวเล่มนั้นแดงฉานไปทั้งเล่ม บนตัวง้าวสลักอักขระโบราณไว้มากมาย ทุกอักขระต่างส่องประกายแสงภูตผีพิสดาร!
เขาคำรามลั่น เสียงนั้นดุจเสียงมารจากเก้าอเวจี กึกก้องไปทั่วฟ้าบุพกาล
“ฆ่า! ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
สิ้นเสียง เขาก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว!
ก้าวนี้เหยียบฟ้าบุพกาลจนแตกสลาย เหยียบมิติพังทลาย กระทั่งสายธารกาลเวลาต้องไหลย้อนกลับ!
รอบกายเขามีปราณโลหิตชั่วร้ายพวยพุ่งรุนแรง ปราณนั้นทั้งเข้มข้น ทั้งดุร้าย และน่าสะพรึงกลัว จนกลายเป็นมหาสมุทรโลหิตไร้ขอบเขตปกคลุมไปทั่วฟ้าบุพกาล!