กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 709 ท่าทีระאบคาบ
-----------------------------------------
ยุคสมัยอายุวัฒนะปีที่ 120,000
ดาวจักรพรรดิหรี่แสงลงจนแทบมองไม่เห็น ราวกับเปลวเทียนริบหรี่ที่กำลังจะถูกความมืดมิดยามราตรีกลืนกิน
แสงสว่างที่เคยส่องประกายทั่วสวรรค์หมื่นโลกมานานนับแสนสองหมื่นปี ในที่สุดก็ถึงคราวสิ้นสุด
ทันใดนั้น!
“เปรี๊ยะ”
เสียงแตกสลายแผ่วเบา ทว่าดังก้องไปถึงทุกซอกมุมของทั่วสวรรค์หมื่นโลก
ดาวจักรพรรดิที่แขวนลอยอยู่บนฟ้านานนับแสนสองหมื่นปีได้แตกสลายลงแล้ว
มิใช่การดับแสง มิใช่การหรี่ลง แต่เป็นการแตกกระจายราวกับแก้วผลึกที่ถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแหลกละเอียด กลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนเลือนหายไปในสุญตา