575 - บทที่ 571 เสี่ยววั่งไฉ กลับบ้าน

บทที่ 571 เสี่ยววั่งไฉ กลับบ้าน

-----------------------------------------

ท่ามกลางฟ้าบุพกาล บังเกิดแสงสว่างอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออก แม้ไร้สุ้มเสียงแต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงต้นกำเนิดแห่งปวงสวรรค์

กู้เสวียนปิงละทิ้งการป้องกันและแผนสำรองทั้งปวง

เขาทุ่มเทโลหิตปราณ ดวงจิตวิญญาณ และแก่นแท้จักรพรรดิที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมด รวมถึงกฎเกณฑ์วิถีจักรพรรดิที่แบกรับน้ำหนักแห่งยุคสมัยไว้ เปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังสังหารที่บริสุทธิ์และรุนแรงที่สุด

กระบี่ฟาดฟันออกไป แสงกระบี่แหวกฟ้าบุพกาล ตัดผ่านหนวดที่เต็มไปด้วยคำสาปแห่งยุคเก่าซึ่งยื่นออกมาจากเงาสีดำทมิฬ เงาร่างนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจนฟ้าบุพกาลสั่นสะท้าน

ร่างกายพุ่งเข้าปะทะกับเขตแดนกฎเกณฑ์อีกแห่งที่กำลังวิวัฒน์ฝันร้ายแห่งสังสารวัฏอันไร้สิ้นสุด

เขาแลกด้วยการแตกสลายของกายาจักรพรรดิ กระแทกจนเขตแดนสังสารวัฏที่ผุพังนั้นระเบิดออก บดขยี้เจตจำนงโบราณที่ซ่อนอยู่จนแหลกลาญ