573 - บทที่ 569 การไปครั้งนี้ ไร้ซึ่งวันกลับ

บทที่ 569 การไปครั้งนี้ ไร้ซึ่งวันกลับ

-----------------------------------------

กู้เสวียนปิงก้าวเดินไปท่ามกลางท่วงทำนองแห่งความพินาศ ฉลองพระองค์มหาจักรพรรดิยังคงอยู่ครบถ้วน ทว่ากลับดูราวกับได้ดูดกลืนสีเลือดและปราณมรณะทั้งมวลในสถานที่แห่งนี้จนสิ้น

ภายใต้แสงเจิดจ้า ใบหน้าของเขามีความโปร่งใสผิดธรรมชาติคล้ายหยกเย็นระดับสูงสุด นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพลังชีวิตได้ถูกเผาผลาญจนถึงขีดสุดแล้ว

ทว่าแววตาของเขายังคงเย็นชาและสงบนิ่งเสมอมา กระทั่งแฝงไปด้วยความโล่งใจและความอ้างว้างที่ในที่สุดก็กำลังจะยุติทุกสิ่งลง

การสังหารยังคงดำเนินต่อไป

เมืองต้าหวงกำลังแตกสลาย

ภัยเงียบสุดท้ายของยุคสมัย กำลังถูกผู้สร้างมันขึ้นมาฝังกลบด้วยมือตนเองอย่างเด็ดขาดและไร้ความปรานีที่สุด

เมื่อทะเลโลหิตอันโสโครกที่ควบแน่นจากความแค้นของมารเทพในยุคเก่า ซึ่งเป็นเศษเสี้ยวสุดท้ายที่ยังดื้อดึงขัดขืน ถูกแสงจากกระบี่จักรพรรดิระเหยจนสิ้น กู้เสวียนปิงจึงหยุดฝีเท้าลง

เขายืนอยู่ใจกลางเมืองต้าหวงที่กำลังแตกดับอย่างช้าๆ แล้วกวาดสายตามองไปรอบด้าน