550 - บทที่ 546 สือต้าและสือเอ้อร์

บทที่ 546 สือต้าและสือเอ้อร์

-----------------------------------------

ท่ามกลางสุญตาอันเวิ้งว้าง กู้มิ่งเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจในสถานะของเฟิงไห่ถังอยู่ไม่น้อย

"เป็นคนที่น่าสนใจและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับฝ่าเคราะห์ขั้นสูงสุดเสียอีก"

กู้มิ่งพึมพำกับตัวเอง ส่วนเอ้อร์ฮากลับแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่ยอมจำนน

"จะสนไปทำไมว่าเป็นใคร หากเจ้านายไม่ห้ามไว้ ข้าคงกระโจนเข้าไปกัดจนตายไปนานแล้ว"

กู้มิ่งมุมปากกระตุก ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนหัวของมันหนึ่งที

"เจ้าสุนัขโง่ จงสงบปากสงบคำเสีย ดินแดนรกร้างแห่งจักรวาลแห่งนี้ลึกลับและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เจ้าคิด หนานเจ๋อเด็กน้อยผู้นั้นทำได้เพียงสยบพวกตัวตนโบราณทั่วไปเท่านั้น แต่สำหรับภัยคุกคามที่แท้จริงแล้ว เกรงว่าพวกมันคงไม่เกรงกลัวเขาหรอก"