503 - บทที่ 499 เจ้าควรจะเป็นผู้บัญชาการต่างหาก

บทที่ 499 เจ้าควรจะเป็นผู้บัญชาการต่างหาก

-----------------------------------------

กู้มิ่งพยายามดึงจิตสำนึกกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไร้ผล

วาทศิลป์อันลื่นไหลและวิชาหว่านล้อมของเขานั้น ดูท่าจะไม่มีประโยชน์อันใดกับเหรินหวงเลย

หลังจากเงียบไปนาน กู้มิ่งก็ลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังอีกครั้ง

“ท่านเหรินหวงผู้ยิ่งใหญ่ ที่บ้านข้ายังเลี้ยงสุนัขไว้อีกตัว มันไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ข้าเป็นคนจิตใจดี ท่านช่วยเมตตาให้ข้ากลับไปหาอะไรให้มันกิน แล้วค่อยกลับมานั่งคุยเป็นเพื่อนท่านต่อจะได้หรือไม่?”

ครั้งนี้แววตาของเหรินหวงไหววูบเพียงชั่วครู่ ในพริบตานั้นกาลเวลาผันผวน ระดับมหามรรคสาดซ่าน สรรพสิ่งสั่นไหว ภาพที่ปรากฏนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก จักรวาลหนึ่งแห่งเบื้องหน้าพระองค์ดูราวกับเป็นเพียงธุลี ทั้งเล็กจ้อยและเปราะบาง